rasinformatie van de Grand Anglo-Francais Blanc et Noir


sluit venster

Grand Anglo-Francais Blanc et Noir

Geschiedenis

De Grand Anglo-Français (of Grote Frans-Engelse Hound) heette oorspronkelijk de Chien Anglo-Français en behoort tot de rassengroep van de Lopende Honden. Deze Grand bestaat in drie types: de Grand Anglo-Français Blanc et Noir, de Grand Anglo-Français Blanc et Orange en de Grand Anglo-Français Tricolore. Naast deze 'Grand' heb je ook een middelgrote variant: de Anglo-Français de Petite Vénerie. De naam van het ras openbaart de afkomst van deze verfijnde honden. De Anglo-Français stamt af van kruisingen tussen Franse Hounds met de Engelse Foxhound. Engels bloed in het bijzonder gaf hem zijn bouw, botstructuur en kracht, terwijl Frans bloed hem een scherpe neus en een krachtige stem gaf. Deze zeer elegante Hounds jagen in meutes en zijn in staat om op bijna ieder soort wild (groot of klein) te jagen. De meeste jagers getuigen dat deze honden een aangeboren kennis van het wild, waarop zij jagen, bezitten en zij hebben een formidabele neus. Het onderscheid tussen de drie Grand-types ligt in de kleur van de vacht.


Sociale aanleg

De honden gaan in een meute een prooi (groot wild) zoeken en deze achtervolgen terwijl ze luidkeels aan de ajger(s) laten weten waar het wild zich bevindt. Dergelijke honden hebben een diep geworteld jachtinstinct en een zeer goede neus. Het spreekt voor zich dat deze meutehonden erg goed met soortgenoten om kunnen gaan, maar ook tegen kinderen zijn ze vriendelijk, al kunnen ze wat onstuimig zijn in de omgang. Doordat ze zelfstandig jagen in een groep, zonder commando's van een eigenaar, zijn ze in sterke mate onafhankelijk van karakter, erg sociaal en zeer moedig. Deze honden komen buiten Frankrijk niet veel voor.


Karakter

Aanhankelijk, eigenzinnig, intelligent, vriendelijk.


Opvoeding




Beweging




Trainingen/hondensporten




Beharing

Kort en hard.


Verzorging




Bijzonderheden

Vanwege hun zeer zelfstandige karakter en hun luide stem (die ze graag laten horen), zijn deze honden in de regel minder geschikt als huishond dan bijvoorbeeld de Laagbenige of de Franse Staande Brakken.


sluit venster